Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Βασίλη Στεριάδη...Η Σφαγή Της Χίου






Στο πρώτο επίπεδο έρχεται η καρπαζιά.
Περπατάς με λαχνό στο κεφάλι.
Ψιχαλίζει καρπαζιές το άσπρο χαρτί
μέχρι τη Θεσσαλονίκη.
Μια βροχή που χαλάει το γήπεδο
χαλάει το ματς.
Όπως ήρθες κατ' όναρ
όχι αδύνατη από την αρρώστια.
Και μου σπας τα μπαλάκια
τα ούμπαλα.
Δεν υπάρχουν Σοφίες, Ουρανίες, Μαρίες
τελείωσαν, κληρωμένο λαχείο.

Δεν υπάρχει ένα ποίημα να γαμεί και να δέρνει.
Γιατί το άθλημα είναι βαρύ.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

0 (μηδέν)


Σκατά.
Κοιμάμαι με αναμμένο το φως τελευταία.
Απ' όσο θυμάμαι δηλαδή.
Και σκέφτομαι ένα σκύλο που γαβγίζει
και κάποια βόλτα.
Σπίτι - σπίτι.
Με τη Μάρω.
Ή χωρίς.
Ονειρεύομαι ακόμα και τον βήχα στη στροφή.
Και το "μαλάκα" του απέναντι.
Και το κουπόνι του στοιχήματος
και τον κουβά.

Και το "λείπω" πριν χτυπήσω την πόρτα.

Και το χαμένο ματς.